Ellerimizle yüzümüzü kapatmışız
Ve eski haline dönmesini umuyoruz herşeyin,
Açtığımızda yüzümüzü.
Ama öyle olmuyor işte, olmuyor işte, olmuyor.

Kulakta minik bir küpe, eksik dişlerimizle,
İleriye bakmak istiyoruz, geleceğe,
Geri sarsın istiyoruz film, geri gelsin aile,
Ve evlerimiz, yollarımız, ağaçlarımız.
Ama öyle olmuyor işte, olmuyor işte, olmuyor.

Korkuyoruz bulaşıcı hastalıklardan,
Korkuyoruz aç kalmaktan susuz kalmaktan,
Yüzümüzde maske, elimizde su, ipe sermişiz
Tüm umutlarımızı, kurusunlar da, yeniden giyelim,
Aklımıza, yüreğimize, ıslanana dek bir kez daha.
Ama öyle olmuyor işte, olmuyor işte, olmuyor.

Arkamızda bıraktıklarımız da belli belirsiz,
Yanımızdakiler de öyle, her yanımız öyle.
Doğanın balıklardan bir balık olmamız yönlü önerisini,
Kabul etmemiz zor; kolay değil reddetmemiz de.
Bu nedenle, kartları yeniden karıyoruz, yeniden diziyoruz taşları.
Düze çıkarsaydı bizi şu merdiven, şu vidası alınmış tahtıravelli.
Ama öyle olmuyor işte, olmuyor işte, olmuyor.

Yeni bir hayatı müjdelemiyor bize, uçmuş çatılar ve ters dönmüş arabalar.
Ya size? Değdi mi hiç etinize, midye kabukları ve nemli bir gece?
Düştü mü ayrılık sizin de hanenize? Ölüm nasıl kaydedilir gelir-gider kaleminde?
Ya yıkım? Ya kırım? Tuzlusu tatlıya karışmış suyun, tenimizde...
Garip gelir mi size, “Ama mama yok artık” desek, yıkamasak ellerimizi bundan böyle?
Bir başka yıkıntı, yıkıntılar içinde, farkedilmez; farkedebilir misiniz yine de?
“Ya sabır” diyor kilisemiz bize; hem kuruduk hem çürüdük sabrede sabrede... Olsa ya olsa ya olsa ya...
Ama öyle olmuyor işte, olmuyor işte, olmuyor.



17 Kasım 2013

Kaynak: Gezgin, U.B. (2017). Haiyan Tayfunu: Şiirler 2013 [Typhoon Haiyan: Poetry].