Fatih Parkı
Şehzade Mehmet’in has bahçesinde,
Oturdum yeşil çınar altında.
Seyrettim âlemi, bahçede koşuşan çocukları,
Diz dize oturan yaşlıları,
İşinden evine dönen kadını, erkeği...
Eh, bu koşuşturmalar,
Hepsi faninin meşakkati.

Gelelim asıl has bahçeye;
Beni aldı götürdü, bensiz yıllara.
Has bahçenin içinde,
Fatih’in büstüne selam vermişken
Fatih küskündü, kırgındı, kederliydi.
Yüzüne baktığımda, gözlerini kıstı,
Boynunu büktü!
— Gördün mü? Beni ne hale koydular,
Önce sebillerimi yıktılar,
Artık kurnalardan sular akmıyor,
İnsanları susuz bıraktılar.
Gök kubbeye ulaşan servilerimi kestiler,
Asırlık çınarlarıma kıydılar,
Kumrular yuvasız kaldı,
Göçüp gittiler.
En son gelen bülbül; dalım, kolum yok diye
Düştü kanadını kırdı,
Onu gören bir kedi, bülbülü kapıp gitti.
Her gün biraz daha duvarlarımı yıkıp
Toprağımı çalıyorlar.
Yüzlerce insan geçer kapımdan,
Dönüp yüzüme bakmazlar.
Gün gelecek buralarda fazlalığım diye
Has bahçemden de atacaklar.
Kültürel değer dediler, büstümü diktiler,
Sonra tepeme, tepeme vurdular.
Şehzade Mehmet’in has bahçesi
Oldu siyasilerin kar akçesi.

Şimdi dinle!
Daha on iki yaşımda Manisa’ya
Vali idim ben!
Yirmi bir yaşımda İstanbul’u fethedendim ben!
Çağ açıp, çağ kapatandım ben!
Dünyada zulme karşı koyan kahramandım ben,
Ben, beni anlatmaya kalksam tarih gücenir.

Mehmet’in has bahçesi artık çiçek açmıyor,
Bülbüller bağa konup, şakıyıp ötmüyor,
Yoldan geçen yolcular, dönüp yüzüme bakmıyor,
Viran olan sebilden rahmet suyu akmıyor.

Has bahçemi kurutan halkım,
Yahudi Yakup gibi zehirliyor beni.

İhanetin Gölgesi

Altın kadehte gizli bir zehir,
Sinsi bir elden dökülen kahır.
Koca Sultan’ı bitirdi devir,
Hainin sonu her zaman ağır.

Şifa beklerken ecel mi geldi?
Tabip kılıklı bir düşman güldü.
Fatih ölünce dünya sarsıldı,
Yakup’un ismi tarihten silindi.







Manisa 28.02.2009
Manis’ mız Şehzadler Belediyesi sınırları içerisinde olan, Fatih Parkı için yazmış olduğum şiirim.