KAVUŞMASIZ YARIN

Ey gökyüzümün güneşi,
gecelerimin ay ışığı;
Semaya uzanan ellerimde sen,
adın her an dilimin ucunda,
sen gezinirsin ruhumda.

Göz ucuyla bir bakışına iliştirdiğim ömrüm,
dudaklarıma iliklediğim adını,
yüreğime perçinlediğim sevda ile yaşarım.
Gel de o mahmur bakışlarını seyreltme benden,
sökme dilime nakış nakış işlediğim adını.
Bırak da sahrada susamışlığım kadar
kana kana kanayayım gözlerinde.

Varlığın sol göğsümde devinip dursun,
yitirsin mesafeler hükmünü.
Uzun gecelerde düşeyim düşte yollara.
Fısıldayarak adını kaldırım taşlarına,
bırak da geleyim yanına.
“İyi”,
“tamam”,
“peki” sözcüklerini
bıçak kesiği gibi saplama şah damarıma.

Nasıl ki ilk günden kavradım o minicik ellerini,
bir kısrağın yelesi gibi okşadım saçlarını.

Öyle bir bekleyiş ki benimkisi,
kursağımda düğümlenmiş bir lokma misali
boğulmaktayım.

İkindi vakti sonrası,
güneşin gökten indirdiği ateşle yak naaşımı;
soğuk bir elveda,
cılız bir sesle okunacak Fatiha’yla
göm kalbinin derinliklerine.

Her yanın zifiri sensizlik ile kaplıyken,
ezelden ebede istemem kavuşmasız bir yarını.



Efkan ÖTGÜN