Kimler bilecek kalbimizin gizini
Kimler duyacak bitmeyen öfkemizi
Bu göklerden gürüldeyen yıldırımlar
Gün gelecek....
Rengarenk çeşit çeşit çiçekler açtıracak mezarlarımızda.
Kimler bilecek....
Bu mezarda sonsuz Sevginin yattığını...

Kalbimizin sesini,
Kimler duyacak...
Bitmeyen ayrılıkları...
Yağamayan yağmurları...
Bu çorak topraklar bir gün
Sabah seherlerinde uçuşan kuşların
Kırık kanatlarında
Bir bir anlatacak
Kızıla boyanan şafaklarımızı.

Sustuklarım sinemde en büyük öfkem,
Çürümüş bir yalnızlık var bu şehirde...
Yüreğimde dinmeyen bir fırtına...
Ah yar dediğim, kim bilecek,
Ne zaman düşlesem seni
Azgınlaşıp çoğalıyor isyanım.

Kimler bilecek....
İşte yine oturdun bilincime,
Kavgamın en orta yerinde.
Namlu avazlarına kesilmiş kulaklarım,
İt saldırısına çakılı gözlerim
Düşlerim çıldırmış,
Yüreğimde yangın,
Avuçlarımda kan var.

NOGAYTÜRK