Ne sen beni unuttun,
Ne de ben seni unuttum.
Her anın benden ibaretken,
Her anım senden ibaret.
Bir birimizden habersiz,
Aşkı yaşıyoruz.

Unutmadım mı, unutamadım mı bilmiyorum ama
bazen çok özlüyorum seni.

Özlemin öyle yakıyor ki kalbimi,
Ölmeyi diliyorum o an.

O deniz mavisi gözlerin,
Utanınca kızaran yüzün,
İçtiğimiz kahvelerin,
Sevgi dolu sohbetlerin hiç çıkmıyor aklımdan.

Bazen de tam unuttum diyorum,
Hatırlamıyorum bile sana ait hiçbir şeyi.
Hatta kendimi bile inandırıyorum unuttuğuma seni,
Sonra bir rüzgar esiyor,
Dünya sen kokuyor.
Ve hep dediğimiz gibi,
En baştan başlıyorum o an sevmeye seni.


Bensizliği seçip,
Sensizliğe ittiğin için beni,
Kızgın değilim,
Kırgın hiç değilim sana.
Kaderim dedim,
Olmadı, olmayacakmış dedim.
Kabullendim.

Ölüm değildi bizi ayıran,
Buna çok üzüldüm inan.

Ne özlemek bitiyor,
Nede sevmek seni,
Biriktirdiğim en büyük borç sanki,
Sevdikçe artıyor özlemlerim seni.

İçimde bir umut,
Dönecek diyor bir gün geri.
Sonra tanımadık bir ses,
Ulan diyor, yine kandırıyorsun kendini.

Ne sen beni unuttun,
Ne de ben seni unuttum.
Şimdi bir birine sevdalı iki yabancı gibiyiz seninle.
Ne sen anıyorsun adımı,
Ne de ben anıyorum adını.

Ne sen bana dualarında yer veriyorsun,
Ne de ben sana dualarımda yer veriyorum.

Sonu olmayan, sonu olmayacak olan bir aşk bizimkisi,
Tıpkı boğazda kalan düğüm gibi,
Ne çözebiliyoruz,
Ne de kesebiliyoruz.
Uzaktan uzağa,
Habersizce seviyoruz bir birimizi.