Ne zaman bir yolculuğa çıksam
Aklım hep sende kalırdı;
Ne gittiğim yol keyif verir,
Ne yiyip içtiğimden tat alırdım.

​Yarın yine yolculuk var ilçeye;
Sana biraz daha yakın olacağım birkaç ay.
Ziyaretine de getirir belki çocuklar...
Ama öyle bir sancılı ki yüreğim;
Odalar üstüme devriliyor.

Gördüğüm her mezarlıkta fatihalar okuyorum,
Belki duyar diye orada yatanlar.
En çok da anneme uğruyorum;
Ulaşmak için onun mekânı
Seninkinden daha kolay...

Sana aşık olmamıştım galiba,
Belki de aşkın ne olduğunu
Anlayamamıştım o vakitler.
Sevgi dersen; bak işte onu çok iyi bilirim,
Bildiğim her şey gibi seni de çok sevdim.

Ama hiç zamanı değildi
Oyunbozanlık edip çok erken pes ettin.
Daha oğlumuz tıp fakültesini bitirmeden,
Acelen neydi? Bir bahar akşamı çekip gittin.

Henüz öğrenciydi iki oğlumuz da;
Artık ana olmak da,
Baba olmak da bana düşmüştü.
Aslında ikisi de kolay gelmişti de...

Yalnız;
Anneler gününü mü kutlasam,
Babalar gününü mü?
Hiçbir zaman bilemedim.

Bir de boyun fıtığım nüksettiğinde,
Hep diğer omzuma yaslandım.
Bu hallerime tanık olanlar,
Galiba acıyarak bakıyordu bana;
En çok da buna üzülürdüm.

İşte böyle iki gözüm;
Anlat anlat bitmez insan halleri.
Enle başlar, hiçle biter,
Biri de çıkar "aynen" der...
Aynen...

19 Mayıs 2022 - haticeak