İnsan bir kere ölür dediler
İnsan dediğin sevmediğini de kalbinde öldürür

Hayatı öğrenmeden bir adım daha atma çocuk ..
Bu hayatın kaldırım taşları mıh gibi çakılı
dünya denen şey göklerden Zembille yeryüzüne asılı

Korkarsın yürümeye düşerken ağladın
Ömrün uzadıkça yüreğine mendil bağladın

Bir elinde umut bir elinde çaresizlik
Her gün aynı tas aynı hamam
Yıkadık ça pas tuttu ,yaşam sevincin

Düşme ....!
düşersen düşlerin düşer
Ağlama...!
gözlerinden Ah lar’ın yerlere düşer....
Sus ..!
Ne kadar susman gerekiyorsa o kadar sus
Hayatın kıyısına geldiğinde
Tutunacak bir omuz bulamadığın ,da
Sal gitsin öfkeni denizlere
Vursun dalgalar senide taşlara
İntihar süsü ver yaşadığın acılara
Göm yüreğinde kim varsa içine

İnsan sadece toprağa girince mi ölür
Yürek toprak değil midir
Kalbin yaşarken ceset torbası
Bildiğin kefene sarılmış kan dolması
Bir de sıcaktan kavrulan ateş sarması
Öyle öleceksin içinde ...
Yaşarken öleceksin !
Kalemin le dost olacak
Şiir gibi damla yacaksın
Her gün yüreğinden...

Hayat sandalı delik bir gemiye aldığında ,
Sallana sallana geçe çeksin çemberinden
Sağında cesaret solunda korkuların
Sesi kısılmış içine atılmış duyguların

Bir gün sen de Kopacaksın kendi Tekerinden
Gelip geçecek bu hayat senin de hevesinden...

Doğruluk ekseninde tam yol ileri
gitme sakın geri , geri
Hayat bir gemi yok ki yelkeni




Ayşe caniberk
Gümüş kalpler