Derdimi yazınca şiir oldun ,
İçime atınca derdim oldun

Ey hayat ,
İnsan düştüğünde kalkar mı ?⁰
Düştü kalkmadı , diyelim
aynı yoldan bir daha geçer mi ?
Ben çok düşenler gördüm
Öyle böyle değil
Her gün aynı kahvenin önünde
Her gün aynı meyhanenin önünde

Bilir misin yokluk nedir
Aç kalan kimlere denir
Ben çok aç yatan gördüm
Villasında kuru ekmek yiyen
Bahçesinde ot biçip koyun güden
Varlığının içinde kendine yokluk çektiren...

Ey hayat
sen tütün çektin mi içine
Sönmemiş bir izmarit attılar önüme
Bir fırt çektim göğsüme
Üzüldüm bir gün eksik geçecek ömrüme

Şimdi kaldırımları hızla geçiyorum
Yer yok banada ,
Park edemiyorum ayaklarımı
Çünkü ,,,
Freni boşalmış bir tırın altında kaldım
Yol benim di sanki ,belkide ben öyle sandım

Özür dilerim hayat
Gözlerimle bakınca yaşanacak yer sandım dünyayı
Oysa herkes çoktan gelmişti
Oturmuştu bir köşeye
Ben ayakta kaldım
Bir yer bulamadım

İnsanlar , kör kütük sarhoş
kafaları karman çorman
Meydanlar Zınga zık fakir fukara kaynıyor
Baktım ki bir tek ben göklere dilenciyim
Geldiğim gibi bu hayattan gideceğim

Selam almadım bu diyardan
Giden gitmiş çoktan
Gün gelir bir gün geri dönerim
Bakarım şöyle uzaktan


Ayşe caniberk
Gümüş kalpler