7
Yorum
31
Beğeni
0,0
Puan
665
Okunma
sen, hiç ölmedinki; bilemezsin…
sessizlik çökünce odanın duvarlarına
toprağı özlersin,
soğuk damlalar sıkışır, kirpiklerinin arasında,
kördüğüm olur med cezirler
hep, dilsiz uykulara gebedir gözlerin
sen, hiç ölmedinki; bilemezsin…
ihanete uğramış bir sokak köpeği gibi;
ne zor şeydir sadakat dilenmek,
çöp bidonlarından
ve merhamet dilenmek ne zor şeydir,
yaşamak için itlaf memurundan
sen, hiç ölmedinki; bilemezsin…
şimdi, son şarkısını söylesin rüzgar
yıkasın yağmur, bütün kirlerimi
ve saklasın gece
karanlığa karakalem yazdığım, son dileğimi.
Şimdi, hazırım gitmeye
hoşça kal…
Abdurrahman Güleç
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz