Hayatın en zinde, en verimli ve en coşkulu dönemi olan gençlik çağında mesleğe geçer insan.
Yıllarca bir mesleğe sahip olabilmek adına dirsek çürütür tahta sıralarda ve tam gençlik döneminde talih yüzüne gülerse ekmeğini eline alır.
Sonra hayat koşuşturması başlar. Sever, evlenir , çol çocuğa karışır ve hep çalışmak zorundadır.
Yine şanslı ise hafta sonları tatildir hepsi bu kadar.
Daha o yıllarda emekliliğin hayali de devreye gire.
Bir evladını büyütmek, okutmak, tabiri caizse adam edebilmek hayali bir de emeklilik ve ondan sonrası için kurulan tatlı hayaller…
Oysa unutulan bir şey vardır ki o da emekliliğin kısmen bir sonun başlangıcı olmasıdır.
Bir noktada sen artık yoruldun, yaşlandın, işe yaramaz oldun demenin kibarcasıdır.
Hangimiz emeklilikten sonra işe başladığımız dönemdeki gibi sağlıklıyız ki.
Artık bir iki torba ilaçla yaşayan, emeklilikten sonra gezmeyi, kendimize zaman ayırmayı düşünen bizler o vakitten sonra dizlerimize düşecek sızılardan bihabermişiz meğerse.
Artık gezecek zaman vardır ama dizde derman yoktur.
Her yerimiz dökülmeye başlamışızdır.
Eşimizi akşamdan akşama görmenin hasreti özlem katarmış meğerse yüreğimize.
Emeklilikten sonra biraz yüzgöz olunur.
Yani baştan beri biz hayatın sonunu hayal edermişiz meğerse.
İşleyen demir ışıldarmış oysa. Dinlenecek zaman bulamazken kıymetliymiş boş saatler
Ama şöyle ya da böyle aşk gençlikte var gibi görünse de can yoldaşı yaşlılıkta daha da kıymetlidir aslında…
Emeklilikte bunlardan şikayet ediyoruz.
Çalışırken ilten şikayet ettiğimiz gibi…
Unutmayalım ki yarın eşimizi kaybettiğimizde de o dırdırın ne kadar kıymetli bir hazine olduğunun farkına varacağız, etrafımızda kimse kalmayıp sessizliğe gömüldüğümüzde….
Kutluyorum kaleminizi