Ey tagafül celladı, sevgililer arsızı;
Sırrımı dağa, taşa açıyorum, vefasız;
Yüreğimi zapt etmiş azgın gönül hırsızı;
Ürperip, hayalinden kaçıyorum vefasız.

Gözlerinde kaybettim ışığımı, nurumu;
Kalbim söz dinlemiyor, kaçırdın huzurumu;
İzzetimi, nefsimi, aşkımı gururumu;
Ser sefil rüzgarlara saçıyorum vefasız.

Kipriğin oktan beter, cevrin ise süresiz;
Koymadın beni zalim, bir yerimi yaresiz;
Hazanda gazel gibi amaçsızca, çaresiz;
Bilmem hangi diyara uçuyorum, vefasız.

Can alanın gemisi demir attı sahile;
Emir geldi yüceden, çıktı yola kafile;
Pişman olup sen beni çağırsan da nafile;
Sensiz olan aleme göçüyorum vefasız.

Dilerim ki sevdiğin sana eza eylesin;
Kara sevda başında şarkı, türkü söylesin;
Dünyada nasıl isen, ukbada da öylesin;
Cennette zakkumları içiyorum vefasız.

Osman Bölükbaşı Dara