Her yere dudaklarını çiziyorum Vera
Konuşsun diye
Baksın diye gözlerini çiziyorum
Anlamaya çalışırken gidişini
Yitiriyor değerini her şey
Aklıma düşüyorsun ulu orta
Dayanılmaz bir kedere kapılıyorum
Saklayamıyorum gözyaşlarımı
Engel de olamıyorum
Yitiriyorum bakışlarını Vera
Yitiriyorum her şeyi
Bir kaldırım yosmasının alçalan alnı gibi



İçmediğim suları biriktiriyorum Vera
Ölümüme boğulmuş süsü vermek için
Ben yoldan çıkmışım
İpe sapa gelmez bir yalnızlığın gölgesiyim şimdi
Adını koyamıyorum yaşadığımızın
Bahtıma takılmış kara çalı desem de adına
Değdi diyorum yaşadığımıza
Çünkü ben seni sabah ezanlarına yazmışım
Ben seni alnıma yazmışım Vera
Sen beni yalnızlığa



Senden sonrası Tufan
Yüreğime ışığı esirgeyen yücenin
Verdiği son nefesteyim
Toprağa bakıyor gözlerim
Süpürsün dünyadan beni
Elleri kınalı gelinler

Madem ki yaşam için kalmadı bir nedenim
Ölünce bedenine gömülsün bu bedenim