Ayşe Şiirlerin gittikçe daha bir değişmeye başladı. Sanki bu sevgi kabuk değiştirip Tasavvufi bir mecrâya doğru gidiyor. Yani senin analayağın şekilde anlatayım. Mecnun leyla'a aşık olur. Sevdâsı onu çöllere düşürür. Bir zaman gelir ki o aşk onu Yaratana yüceltmiştir. Allah aşkına dönüşmüştür leylanın sevdası. Leylaya derler ki ; Şu mecnuna bir kere görün, gönlü hoş olsun, sevinsin. Leyla Mecnunu bulur, ben leylayım, senin leylanım der. Mecnun ise boş gözlerle sanki çok uzaklarada birşeyler ararcasına, leylayı farketmeden; Leyla...! Leyla...! diyerek yanından uzaklaşır. Gözünde leyla yoktur. Kalbinde artık Yaratanın aşkı vardır. Ve bu aşk mecnunu yakarak, bu dünyadan göç etmesini sağlamıştır. Geçici dünyanın sevgilerini biraz dizginle. ne o öyle Azrail lafı etmek.! Herkes gibi bizlerin de bir vadesi vardır, Hem kendini de öyle çok üzme.En güzel sevgi sevdiğini belli etmemektir. o seni semese de.! Tek taraflı sevgiler hüzünden başka birşey vermiyor. Maalesef bir çıkar yol da bulunamıyor. Şiirin bu kadar güzel verdiği için ancak yorumlanabildi. Saygılar minik yüreğe.