KOŞULSUZ

Sana kendimden söz edeceğim.
Sana söz!
Lafı uzatmayacağım!

Bilmeni isterim şu anda ne yaşadığım,
nasıl yaşadığım önemli değil.
Ne düşündüğümü bil yeter.

Ben,
acıyı da mutluluğu da hakkını vererek yaşıyorum.

Gülüşünü ayet gibi hatırlıyorum.
Tanrı’nın dili gibi diyenleri,
Mahcup etmeden,
doya doya gülüyorum yalnızlığıma.
Ağladığımda,
Nuh’un tufanı gibi yer yerinden oynuyor.

Sevince,
koşulsuz,
beklentisiz seviyorum hayalini.

Sevgi emektir diyenleri alnından öpüyorum.
Ve emeksiz,
özensiz,
öznesiz sevenleri anlamıyorum.

Güçlü göründüğümü biliyorum.
Öyleyim de zaten.
Ama ben de düşü/rülü/yorum bazen.

Sonra,
kollarımdan tutup da kaldırıyorum kendimi.
Acıyan yerlerimi onarıyor,
öpüyorum gizlice
ve devam ediyorum yaşamaya.

Çünkü yazarken anlıyorum en çok yaşadığımı.

Bazen,
seninle konuşurken unutuyorum söyleyeceklerimi.
Ve tartıştığımız anlarda bile,
seni çok sevdiğimi söyleyemiyorum.
İşte buna çok kızıyorum.

Şimdi yanımda yoksun ya,
seni çok özlüyor
ve seni çok seviyorum.

Efkan ÖTGÜN