Alışık değilim özel günleri kutlamaya,
Hem,bir sürü özel gün var:
Doğum günü, kadınlar günü,
Babalar günü, anneler günü...
Diyordu,
Güzel gözlü bir anne...
Nedendir bilinmez,
Adını koydukları,
Her özel güne has,
O duyguları,
Büyüğünden küçüğüne,
Yoğun yaşatırlar insanlara.
TV de reklamların,
Ardı arkası kesilmez.
Cep telefonlarımıza gelen mesajlar,
O güne kadar,
Yağmur gibi yağar.
Birikir, şişer.
Kapitalizmin çarkı,
Böyle dönüyor sistem...
Gün gelir, hatta ertesi sabah,
Biter o duyguda,
Bir daha esamesi okunmaz.
Uçar gider, kaybolur,
Diğer günler arasında.
Birkaç gün sonra da unutur gider.
Ama madem ki hatırlatma günü,
Veya ayı bu zamanlar,
O halde beni iyice dinle,
Satırları okuyan insan,
Sen ademoğlu, sen Havva kızı...
Sana söyleyecek sözlerim var birikmiş.
Bu günü, bir gün değil,
Bir ömür hatırla.
Ötekileştirme,
Korkma, acıyarak bakma,
Parmakla gösterme,
Çocuğun yanına kadar gelipte,
Vah yavrum deme!!!
Anne ve babasına,
Nesi var çocuğunuzun diye sorma!
Bize, sabır dileme!!
Bütün bunlar yerine,
İnsanca yapabileceğin çok şeyler var.
İnsanca davranarak,
Karşındakinin de,
Bir insan olduğunu hatırlayarak,
Sevgi ve şefkat duymayı denemelisin.
Sorgulamadan, sormadan,
Yardımcı olmayı dene!!!
En önemlisi de,
Kendi evlatlarını ,
Sevgi dolu yetiştir ki,
Karşılarındaki kim olursa olsun,
Sevgiyle davransınlar.
Çocuğunla,
Aynı sınıfa,
Serebral Palsili bir çocuk geldi diye,
Panik yapma!
Çocuğu,
Okuldan attırmaya çalışma!
Aksine mutlu ol!
Destek ol!
Mutlu ol, çünkü;
Çocuğun,
Hayata bambaşka pencereden,
Bambaşka bir kalple,
bakmayı öğrenecek .
Duyguları,
Bu farklı bakışı tadacak.
Derslerde öğretilmeyen,
Kitabı olmayan,
Bir insanlık dersini,
Yaşayarak alacak.
Ve senin bile sağlayamayacağın,
Hiç bir maddi güçle oluşturamayacağın,
Bir dostluk tadacak!
Serebral Palsi,
Sadece bir özellik.....
Bu özelliği sevmeyi dene.
Zor, fakat,
Kalpten bir yol,
Yürüdüğümüz bu yol.
Herkes farketsin diye,
Farkındalık oluşsun diye,
Senin gününü yapmışlar,
Ayda bir kere...