TORTU II

Geçiyor zaman,
Durmadan…
Duraksamadan…
Durulmadan…
Yaşanıyor böyle işte,
Kimi zaman ağır aksak,
Kimi zaman dört nala…
Bazen acı,
Bazen baştacı…
Ama ne olursa olsun
Bir şey illaki kalıyor geride,
Tortusu…
Bir çay bardağının dibinde,
Sessizce çöken dem gibi,
Kımıldamadan duran,
Ama orada olduğunu bildiğin,
Dibe çökmüş hatıralar…

Acı yaşanmışlıklar,
Söylenememiş sözler,
İçine atılmış kırgınlıklar,
Hepsi süzülüp geliyor
Hayatın demliğinden,
Kendi süzgecinden geçerek…

Sanırsın ki dökülür gider,
Sanırsın ki zaman temizler her şeyi,
Ama bazı şeyler geçmez…
Takılır insanın boğazına,
Düğümlenir nefesine,
Ne yutulur,
Ne tükürülür…
Kalır işte…
Boğazının tam dibinde,
Hayatın tortusu gibi…
Bazen bir şarkının içinden çıkar
Karşına,
Hiç beklemediğin bir anda,
Eski bir kelimede saklanmış,
Bir sızı gibi…
Bazen bir sokaktan geçerken,
Omzuma dokunur geçmiş,
“Ben buradayım “ der usulca
Unuttuğunu sandığın yerden
Bir fotoğrafın köşesinde,
Silinmiş bir gülüşün içinde,
Yarım kalmış bir vedanın
Titrek gölgesinde,
Hep biraz tortu vardır.

İnsan en çok
“Geçti” dediği şeylerde yanılır
Çünkü zaman akmayı bilir
Ama alıp götürmeyi değil
Her şeyi
Bazı duygular dibe çöker
Üstü berrak görünür hayatın
Gülersin, konuşursun, yaşarsın,
Kimse görmez diptekini…
Ama bir gün
Hayat hızlıca karıştırır bardağı,
Bir sözle, bir bakışla,
Bir veda ya da
Bir kavuşmayla

İşte o zaman bulanır
İçindeki su
Yükselir dibe çöken be varsa
Gözlerin dolar sebepsiz,
Kalbin daralır ansızın

Dersin ki
“Ben bunu unutmuştum…”
Oysa hiç bir şey kaybolmamıştır.
Sadece çökmüştür yerine,
Tortu sabırlıdır
Bekler
Konuşmaz ama gitmez de…

Ve insan
En çok kendi içinde
Biriken o tortudan
Yorulur…
Keşke der
Hayatın da bir süzgeci olsa,
Acıları tutup,
Hatıraları berrak bıraksa…

Ama yok
Dem nasıl rengini verirse suya
Yaşanan da izini
Bırakır insana…
Bu yüzden bazı akşamlar
Bir bardak çay gibi
Tutarsın kendini
Avuçlarında
Sıcacık görünürsün dışarıdan
Ama dibinde
Hep biraz tortu kalır…




25.01.2026
09.36
DENİZLİ/ Bereketler