57.ALAY

Ey şehit oğlu şehit
Ey körpecik fidanlar
Ey kahraman milletin evlatları
Dünya durdukça
Öğrenecektir birçoğu
Bir destan yazan 57. alayı

Sen yaşarken bu günü
Yaşa, yaşat ve sürdür bu ülküyü
Unutma asla
Bazılarının gülüp geçtiği dününü

Yıl 25 Nisan 1915
Çanakkale’yi denizden geçemeyen İtilaf Devletleri
Gelibolu yarım adasına geldiler
Kumkale’ye asker çıkarıp
Arıburnu’na ilerlerken
Bekliyordu onları Conkbayırı’nda, Kanlısırt’ta
Ramazan bayramının ilk günü
Kur’an–ı Kerim ile yapılan dualar arasında
Şahadet şerbeti içmiş neferler

Mustafa Kemal’in
“Ben size taarruz emretmiyorum,
Ben size ölmeyi emrediyorum”
Demesi üzerine
Bütün subay ve erler
Siperlerde kucaklaşıp helalleştiler

Allahu Ekber sesleri arasında
628 kişilik 57. Alay saldırıya geçti
25.000 kişilik bir orduya karşı
Şafağın ışıltısında parladı süngüler
Mermilerle selamlaştı yürekler
Her biri düşerken yere
Ellerinden tuttu onları melekler
628 melek ve 628 nefer
El ele tutuşup gittiler birer birer

Ne için şehit oldu
Kurmay Yarbay Hüseyin Avni
Kurmay Binbaşı Yusuf Ziya
Alay müftüsü Hasan Fehmi
Nazif Çakmak ve onca nefer
Akıtılan kanlar boşa değildir
Bu kanlar vatan içindir

Uyan artık ey Türk milleti uyan
Uyan dosta düşmana karşı uyan
Cennet ülkenin köşe başları
Göz göre göre işgal ediliyor
Uyan ki görsünler
Sahipsiz değildir bu vatan
And olsun ki bizler
Tıpkı atalarımızın yaptığı gibi
Ülkesini ve bayrağını korumak için
Ve bu uğurda kanımızı son damlasına kadar
Akıtmaya yeminliyiz
Çünkü bizler
Estergon, Kanije, Plevne, İşkodra,Yanya, Edirne
Destanlar zincirinin altın halkası olan
57. alayın neferleriyiz

Ozan 13.Agu.2008


Bu vatan için can veren bütün şehitlere.. ruhları şad olsun



“Bu ulusun çocuklarının özverileri, kahramanlıkları için ölçü birimi bulunamaz.” (Atatürk)