dalgalar vuruyor
gönül telime.
hicranım kararmış
öz bahçemde.
is gibi akar göğüs kafesimde.
sararmış yapraklarım
adanmışlığım kalmış yetmiş iki aleme...

bezm-i elestte aldık hitabını
üfledikçe yandık bulduk ilacını.
miraca çıktı ahı, figanı
semadadır neyzenin şifası
gönül gözüyle
bakar alemin olur didarı...

ney’in özü kamıştır
uğraştıkça içi boşaltılmıştır.
insanın halide böyledir.
faydasız şeyleri boşaltmaktır
İnsan böyle değişir...
güneş olmak istersen
karanlık sayfaları
insanın ziyası sildirir...


dokuz boğumdur yetmiş iki alem
tek bahçe ise olur senin bahçen.
bahçende yedi mertebe kol gezerken
emmare nişanı sende varken
elbet zorlanacaksın raziyye merdivenine
çıkarken....

ney’den dinledim insanı
dedi ki: insan hep hayatımdaydı
üflemeden hamdım hep cihana daldım.
ney’le oldukça hep piştim
yandım.....

özüm asıl insan nefsi
demlenirim gönüllere veririm bu dersi
özüne alanlar bulurlar şemsi.
bulamayanlar
eğlendirirler hep sersem nefsi...

ben bir kuyuyum der ney.
yanarsan bu kuyuda
yusufu bulursun iç dünyanda.
pişerek varırsın ummanlara
vuslata kavuşursun...
yakup gibi beklersin gözyaşıyla
ahirin olur köleyken sultanlık
kervanında....

MERYEM KARAPINAR
(23. 07.2019)