rüzgar gibi savruluyorum
Allah’ım.
yerimde esen nedir bilemiyorum.
mevsim kırlangıç
dönümü..


ben kaderiyim bir çınar
yaprağının..
zihnim bulanık, karanlık dehlizlerden
geçiyorum...


sanki varlığım buraya ait değil
sonradan kabul edilmişim
gibi...


içimde özgürleştirdiğim,
yonttuğum kibrin heykellerini
İbrahimi kılıçla,
yok ediyorum...


cihana sığmayan bedenimle
yalpalıyorum.
zifiri karanlık gece
sanki çökmüş zihnime...


düşüyor
kalkıyorum.
sendeliyorum..
düşsem diyorum tekrar,
belki yerim belli olur.
diyorum.
yerim yurdum var mı?
onuda bilmiyorum.

üzerinden geçtiğim dünya.
hayallerimi düşlerimi
zincire vuruyor,
ayaklarıma pranga.
tekme tokat girişiyor
yaralarıma...


gidiyorum işte...
vedalaşarak tüm umutlardan,
denizdeki balıkların rotasından
havada uçan kuşların
imzaladığı
anlaşmalardan,
sıyrılıp geçiyorum....


sadece insanın mülk edindiği
yerden
geçemiyorum.
muhacir gibiyim
yersiz ve mekansızım...



MERYEM KARAPINAR