İzmaritler basıyorum küllüğe,
Sanırım küllük değil sadece bastığım yer
Ruhuma basıyorum her defasında gençliğimle beraber
Sözde yanımda olan pinokyolar dolu dört bir yanım
Her defasında dudaklarıma yapışıyor sarma sigara filtresi
Tıpkı ruhuma yapıştığı gibi kalbimin kırıkları
Görünmüyor diye yok sayılıyor ruhumun sızıları
Oysa bir defa da olsaydı imkanım ses tellerim yırtılana kadar haykırır anlatırdım
Canımın sancılarını, ruhumun yaralarını
Bilinenin aksine sevilmek değildi isteğim,
Biraz da olsa anlaşılmaktı,
Olmadı yada ben olduramadım
Tam olarak bilmiyorum ama ne olduğunu
Bir yerde büyük bir yanlış var
Ve buna sebebiyet veren eminim ki ben değilim
Ve yine tek emin olduğum şey bu
Tükeniyorum, tüketiyor beni bu,
Bu kadar yalan dolan ihanetin arasında ayakta kalma çabası
Bu kadar sancının içinde ölmeden ayakta kalma inadı
Gün geçtikçe tüketiyor beni
Ve korkuyorum dayanacak gücümün kalmamasından,
Tahmin ettiğimden daha erken bir vakitte...



                                                                     Ahmet Aytaç