Öyle ağırım ki kendime,
Öylesine yorgun,
Öylesine durgunum zamana.
Kalbim acıyor Adrian.
Tarifsiz elem Denizin de,
Boğuyorum kendimi.
Kimse bilmiyor ağladığımı,
Kimse hissetmiyor acılarımı.
Susunca iyisin sanıyorlar,
Her susan kendinden kaçak be Adrian.
Ben bu kırık dökük kalbim de ne sevgiler büyütmüştüm oysa;
Çekip gitmekte varmış bu acılar deryasından bir gün.
Canımın yandığını söylesem,
Üzülecekler Adrian.
Söylemeden üzülürken Annem,
Ben nasıl derim ki?
Anne benim canım yanıyor.
Ruhum azap çekiyor,
İntahar kokuyor her taraf diye.
İnsanlar unutkandır Adrian
Ama bir tek Anneler unutmaz evlatlarının acılarını.
Ben çekip gideceğim ya,
Unutmayacak biliyorum.
Çok üzülüp,çok ağlar benim Annem mesela.
Öyle ağırım ki kendime,
Uçup gidesim var Adrian.
Bilmediğim diyarlar da
Beni bekleyenler var.
Zordu ama güzeldi hayat,
Çok acılar çektim,
Çok sırlar taşıdım.
Kırdım ama çok kırıldım,
Yaşamaya çalıştım.
Kimsenin acısı, kimsenin umurunda bile değil artık Adrian,
Herkes kendi hayatının diktatörü,
Her İnsan bencil olmuş.
Benim tek duam kaldı artık Adrian.
Umut beslemiyorum,
Direnmeyeceğim de,
Rabbim ayakta alsın bendekini,
Ayakta ölmüş desinler,
Yatağa etmiş inat.
Öylesine ağırım ki kendime,
Öylesine lâl dilim,
Susuzluğum var benim,
Duruluğum,
İçimde kocaman bir çığlık,
Bekliyorum malum olanın galibiyetini,
Bekliyorum susarak.