Pencereden izlerken güneşin doğuşunu,
Ve gökyüzünde bıraktığı gri izleri kuşların;
Radyoda şarkısı çalıyor özlemimin:
"Günaydın anneciğim, yine sabah oluyor.
Evde sabah olmaz deme,
Orada günler geçmez deme.
İçime sancı doluyor."

Günaydın anneciğim!
Bugün yine başımdan aşkınım.
Kifayetsizim, biraz düşkünüm.
Gurbete düştüm düşeli şaşkınım.
(Sen yoktun anne)

Günaydın anneciğim!
Bugün yine kendime zararım.
Gömleğimden kan, pabucumdan kir akıyor.
Sokakta belâ beni arar, ben seni ararım.
İnzibat incinmiş bileğime kelepçe takıyor.

Günaydın anneciğim!
Bugün yine pusa düştüm.
Terketti neşem yasa düştüm.
Ayağıma basa basa düştüm.
(Sen yoktun anne)

Günaydın anneciğim!
Bugün yine döşeğim soğuk.
Ekmeğim bayat, suyum tatsız.
Uzakta kurşun sesleri boğuk boğuk.
Geceleri duygularım bana bile itaatsiz.

Günaydın anneciğim!
Bugün yine patlamamış mayın gibiyim.
Kabul görmemiş ayin gibiyim.
Sürgün bölgesine çıkmış tayin gibiyim.
(Sen yoktun anne)

Günaydın anneciğim!
Bugün yine günü akşam ettim.
Pencere önünde solup gidiyorum.
Kederden deri, hüzünden ettim.
Her gün biraz daha ölüp gidiyorum.