Karanlığa isyandır şiirin mizacı
Top yekûn teneffüs edilesi
Acıların kırbacıdır
Yerle yeksan edilmiş yüreğin muhafızı.

Hüzne yakındır şair
Dilemması ömrün,
Heceler
Ördüğü aşkın iniltisi kimi zaman
Kindar gölgelerden uzağa kaçan
Yabancıdır şairi.

İçindeki mevsim devingen
Saklandığı kozası miracın
Ta kendisi
Uğurladığı mutu ve çocukluğu
Telaffuzu olmayan günün devamı
Elbet şiirdir yaraların ilacı
Şairin saklandığı günbegün
Sadece Rabbin nezdinde.

Günü uyutan hüzündür:
Güftelerin telaşı
Derinde saklı bir tüldür
Ördüğü saçları
İlahi Aşkın nüansı
Her döküldüğünde gecenin muhtırası
Ve her uzandığı iklimde
Kopası fırtınanın savurduğu
Yek gök dahi yetmezken şaire
Uğurladığı ömrün tek dakikası
Bile yeterken şiire.

Nüvesinde saklı bilinmez kimi zaman meçhule gebe
Kordan hecelerde
Çözülen şifrenin havsalasında saklıdır
Hayattan umduğu ne ki şairin?
Bulduğu ile yetindiği güncenin vefası
Gümbürtülüdür yürek
Feryadı imgelerden firar eden her soluk renk
Rabıtası yarının
Şüheda dününde saklı kayıp bir ağıt.

Bir coşkudan kalansa geriye
Üç beş yaşın da yok telafisi
Kürediğinde mevcut ikbali
Tünediği yeknesak şiirde
Koyudan gözleri
Kararan tenine yatkın ipekten ibaret
Sözcüklerle raks ettiği o kehanet ki
Olur da güler yüzü gelecekte bir vakit…