DEJAVU

Eskiyen,
ya da eskidiğini sandığım hayallerim var.

Ninemin çeyiz sandığı gibi;
dokunsan,
kırk parçaya ayrılacak.
Üstelik,
kocaman asma kilitli bir düş ötesi imgelerde saklı aşk.

Hani insanım ya,
gelir bazen aklıma dedemle nenemin mutluluğu.

Ben de duygu taşıyorum,
benim de yüreğim var.
Anında sıralanır yanaklarıma gözyaşları.

Dualar etsem de düşmüşüm bir kere soysuzun,
nadanın,
aşka ahrazın eline.

Ne zaman sokulsam yanına,
keskin bakışlarla;
“Hadi,
biraz öteye git,” diyor.

Belki de hayal değil,
kim bilir;
aşka hasret yüreğim dejavu yaşıyor.

Mevzu mutluluksa,
kim haklı,
kim haksız,
ne önemi var?

Nasılsa suçlayacak birileri var karşıda;
ben vefalı,
sen vefasız;
ben seviyorum,
sen sevmiyorsun;
ben iyiyim,
sen kötü;
ben kavuşmak istiyorum,
sen ayrılmak.

Dönüp de bir aynaya baksak,
bakıp da içimizi görsek
ve
içimizi ikimize dönüştürsek;
ne tekrar tekrar acı çeksek,
ne de mutsuzluktan söz etsek.

Mutluluk;
periyodik dejavu.

Efkan ÖTGÜN