seni anla(t) mak;
yüzünün kokusu,
gözlerinden damlarken,
ıslanan gamzene;
kuruyan ırmağı saklamak,
!- fakir bir sesin;
!- ucuz çığlığıyla sevişmek,
gülüşüne ölüşü
değmeden tenime...
aklım üryan;
yürek çıplak gecenin,
en / tarisi,
sadece o boşluğu doldurdun,
- " evet ; !!!
- " hayır, seni anlamak,
boşluğun karanlığında
dizginlenen sırlara;
seni anlatmak,
kendi sonumdan,
kendi soluma....


seni anla(t) mak;
zamana diktiğim,
vakitler gibi, hayali,
ismi yarım kalan doğumun,
en sancılı şiiri,
ruhumun eklemlerinde sızlayan,
yorgunluk kadar sa acı ve ani...

seni anlamak;
ölümü yutkunmak,
yakmak kundagımda bu şehri,
gök harfleri silmek mısralardan,
hece hece yağmak,
toprağın rahmine,
yok oluşu sana benzetmek;
en çok da, kendi sonumda,
kendi solumda,
yalnız sabaha uyanmamak
düş/ künlüğün inadına,
seni anlatmak var,
dilimden kemiği sıyırıp,
kum saatinden doğarken gün,
kendi sonumdan öte;
sol yanına,
acı ve ani ...


KADAVRAMIN" düşleri;

karan