YIKILIRSIN İNSANOĞLU

Sen tohumsun dünya tarla
Ekilirsin insanoğlu
Nefsin ile imtihana
Çekilirsin insanoğlu

Genç iken dik olur başın
Sıksan suyu çıkar taşın
Aşk oduyla sızlar döşün
Yakılırsın insanoğlu

Gönül bahçesine girip
Tomurcuk gülleri derip
Bir güzele gönül verip
Takılırsın insanoğlu

Yaşın altmışa varınca
Başlar uyuşma karınca
Dizini sızı sarınca
Çakılırsın insanoğlu

Seksen’de titrer ellerin
Sona yaklaşır yolların
Kırılır sanki bellerin
Bükülürsün insanoğlu

Eşin ölür dul kalırsın
Kupkuru bir dal kalırsın
Suyun kurur çöl kalırsın
Sıkılırsın insanoğlu

Artık sökmez olur şafak
Çağırmaya başlar toprak
Hazan gelir yaprak yaprak
Dökülrsün insanoğlu

Yavrular yuvadan uçar
Ömür kısa gelir geçer
Kara toprak kucak açar
Yıkılırsın insanoğlu.

Nurgül’üm der dolar süre
Ecel için gelir sıra
Kabir denen kara yere
Sokulursun insanoğlu

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ
T. C. Kül. Bak. Halk Şairi

Resim:
K. Maraşlı hemşehrimiz Ressam Memik KİBARKAYA’nın çizimidir.