bir çift deli kuştur ellerim
iki yanımda salınır durur
göç yollarından edilmiş
uzak maviliklere...

tutmasam,
uçar mıydı yeniden yalnızlığına
gökyüzünün ıssızlığına yelken açıp
çırpınıp gün boyu bilemeden
sürüp giden şansızlığından kaçıp
kentin üstünde savrulur gider miydi?
Konup dinlenmeden deli kuş
söz geçiremeyip yüreğine
ağlar mıydı döküp kanatlarını

bir bıraksam
ölümüne
kanat çırpar mıydı aşklara yeniden
karşılıksız sevmelerin ağırlığı üzerinde
son bir gayretle kanatıp ömrünü
süzülür müydü hayatın içine nefessiz
bana mısın demeden...

korkarım,
bu bir garip yokoluş anı
sınırları zorlar kendince deli kuş
sınırsızlığa akar gurup zamanı
güzel günler düşleyerek
tuzaklara düşer
avcının son kurbanı
umuda yolculuk anı
tutunacak dal arar her yanı
yıkılır kalır, en son
yanar alev alev
tüter aşkının dumanı


ahh ellerim,
deli kuşum
göç yollarından edilmiş
koynuma sığınmış mültecim...
kanadı kırık kuşum
tut ki vurulmuşum
ben de senin gibi yorulmuşum aşka
umut başka baharadır
zulanda
dünü bugüne iliştir de sakla
ama şimdi yazadur bakalım
ayrılığın menzilinde
düşleri çalınmış deli kuşların
ölümcül sevdalara uçuşunu
kağıt kaleme kavuştuğu anda...