//
.
.
.

bir
iptim,
iptim kendimce
uçurtması, rüzgarı olmayan
önce aklıma karıştım sonra saklıma
çocuktum ta ki içimdeki uçurtmam vurulana kadar

o
kadar
çocuktum ki
baktıkça ağabeylere, ablalara
baktıkça rengi bile olmayan o kavgalara
bir ölüm bile etmeyeceğimi anladım bu dünyaya

ne
kadar
çoktum oysa
o kadar çoktum,
çocuktum ki ağzımın hep ılık süt ruhumun ise,
ormanlar dolusu karamelize deniz kokmasını dilerdim

karası
iri zeytin
gözlerimle,
dokunaksız gözeneklerimle
baktığım, dokunduğum kadar mavi,
gördüğüm, sokulduğum kadar da yeşil olmayı dilerdim

teri,
rengi,
ruhumun
kirlenmemiş dengi,
salçalı ekmeği olsun isterdim bu izbe sokaklar
sokaklarımın evim, evimin de kuytusuna masal olmasını dilerdim

sahi,
Tanrım
neden ben, neden
henüz adımı ezberlemeden
neden, şimdiden üzerimde kusmuklu kefen
güne yarını ve henüz ömrüme acıyı katmadan hesap, hesap lütfen...

.
.
.
//


ilhanaşıcışubatikibinyirmibir