Koşarken bir yaz gününde
Sabahın erkeninden davul zurna çalar gibi
Ayağına çağırdın en nefis kokunla sen
Her geçenin nefesinden sindin sinesine,
Buram buram, başta ben.

Elbet haberi olmadı çoğu şahsın
İçe işleyen nefesinden
Gönül defterinden
Gördüklerinden
Kederinden

Duydum işte kokunu ben
İçe işleyen çağrını
Geldim yanına şaşarak
Doyumsuzca çekerek kokunu içime
Duydum, ruhumda kalp ağrını

Sen mi bensin ben mi senim bilemedim
Nefis kokunla sen’deledim
Arkadaş eyledim seni doğama beledim
Endamını gözüme yaprak yaprak sürmeledim
Dikenine gül’düm, aşkını bende’ledim
Her koştuğumda selamına durdum hürmetle

Aylar sonra kışın, görünce çıplak dallarını
İlk aşkımla aynı selamımı vererek
İçten içe ağladım sana
Çok üzülerek
Ah bu yürek!

Müjdeledim bildiğini, düşünme diye eksildiğini
Unuturum sanma rüzgâra kesildiğini
Söz verdim sana aynen “Böyle dedi şair.”:
Kış dediğin nedir ki baharın yanında
Niye benim gibi saçın başın yolarsın?

İnadımın kokusu sinsin sinene
Yeniden yeniden yeşersin yaprakların
Âdem’den bu yana tüm ruhlar yaşar bende
Sen aldığım her nefeste benimle yaşarsın.
Şiirimsin sen, diriltirsin doğayı

Seher yeli uğrasın eşlik etsin sana.
Ver kokunu, salayım dört bir yana
Çek gözüme sürmeni yeşile doysun
Kabuğun merhem olsun sözüme
İlham gelsin, bu kış gününde
Şiirimin taze ve yeşil katı sarsın seni.

Muharrem Delibaş 5-6.01.2019