0
Yorum
5
Beğeni
0,0
Puan
609
Okunma
İÇİME KAPANDIM
Arılar gördüm, çiçekten bihaber;
bal gördüm, arısız.
Sanki baldıran…
Kor alev tüten ateşler bile dumansız.
Sahi köy;
aynı köy,
bu evler diğerlerinden farklı:
yolsuz,
yordamsız,
bacasız evler.
Çocuklar gördüm;
aç,
sefil,
perişan,
donsuz, tumansız.
Yanaklarında iyot izi,
çatlamış dudakları,
sıcacık yürekleri…
Bir dokundum,
bin ah işittim zamansız.
Ve uğradım başka bir şehre:
gökdelenler,
saraylar gördüm;
içi boş,
dumanı tüten,
bacalı evler.
Evlerde buz gibi yürekler;
Liderler;
gözleri kör,
kulakları sağır ve dilsiz.
Döndüm,
insanlığımı sorguladım.
Utandım,
içime kapandım.
Efkan ÖTGÜN
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
