Pişmanlık duygusu, sarınca ruhu
Ne diye bilirdim, çıkıp gelseydin
Nasıl sevinirdim, çocuklar gibi
Gözlerime bakıp, birde gülseydin

Alıp mutluluğu, yere saçardım
Gözlerine bakıp, bâde içerdim
Sevinçten o anda, göğe uçardım
İçimde coşkuyu, bile bilseydin

Çare olurdum yâr, şu efkarına
Adardın çmrünü, ilk gçz ağrına
Farklı gözler ile, bakıp yarına
Hasreti hüzünü kalpte silseydin

Unutma bir daha, yaptığın akti
Çünkü o gönlümde inan ki tekti
Gidermiydin yine bir akşam vakti
Aradığın aşkı, bende bulsaydın

Viraneye döndü kalpte sırça köşk
Ne işe yarar ki, edilmeyen meşk
Ölümsüz olurdu bir tanem bu aşk
Ferhat olup, koca dağı delseydin

Varmı benim gibi seven çevrende
Mutlu et yeniden dürüst davranda
En mutlu çifttik biz koca Evrende
Şu benim aklımı, eğer çelseydin

Karşılıklı olmak, zorunda saygı
Seven yüreklere, girmesin kaygı
Lüzumsuz diyor ki, asl’olan sevgi
Gittiğin yerlerde, yalnız kalsaydın

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ