gecelerin uzayan koylarında
şafak sökmez susmaz haykırışlar
çöker yüreğime senden kimsesizliğim burkulur kırılır içimin sevinçleri
dağılır hücrelerime
her hücrem de senin varlığın
ve gelir yalnızlığım
ram eder beni sensizliğe
sen uyurken

çöker zaman
senli zamanlarımı koparır mahyalarından
savurur bir rüzgara adı sanı olmayan
durulur aklım

Sen bir yaş olur düşersin kirpiklerimden
bir orman oluşur gözlerimin önünde
uzun dik ağaçları olan
salınırlar tepemde hiç yorulmadan

örterim saçlarımla üzerini yorgan misali kanar aşkımın kanatları yalnızlığından

bir papatya mevsimi serilir
gönlümün vadilerine
berrak bir su olur gözlerin
akarsın Irmak Irmak avuçlarıma

dolarsın aşk ile gönlümün iklimlerine yaslarım kendimi o iklimlere
biz birikiriz oluruz yüzlerce
ve dolarız bulutların içine
yağan yağmur olup
düşeriz düşlerimizin çorak topraklarına
biz yeni biz oluruz
sen uyurken
Hülya Çelik