Bırakın beni özüme döneyim
Yaşanılan ne kaldıysa elde hep birden el oldu
Buhranı ferahlatan yeşilimsi hülyalarda geziyorum
Zihnim bir dolambaç yaşıyor herkesten uzak
Mazi deyip geçiştirdiğimiz benleri yanıbaşıma getiriyorum
Toprak tencerede kaynayan güveç kokusu geliyor burnuma
Közdeki patlıcan restoran yemeklerine taş çıkartıyor
Arkadına çay koyulmazsa yüzler birden düşüp hüzne gark olurdu
Ceviz ağacı ne cömertmiş
Ayrım yapmadan toplardı bizi
Biz toplandıkça daha gür eserdi
Bir ceviz ağacı olamadık ki şu faniyatta
Bırakın beni özüme döneyim
Kirmeni aşkla çeviren anam
Bütün sevdalarını renk renk dokurdu savanlarına
Doğruluktan şaşmayın
Güneşi üstünüze doğurmayın derslerini her gün alırdık babamızdan
Okullarda anlatılmaz iyi dinleyin evladım diyerek
Her çocuğa bir oda hayali kuramazdık da
Şehirli hep beyaz ekmek yer
Tadı nasıl acep diye düşünürdük
Kaşıktan bebeklerle konuşmadan uyumazdık
Varsın olmasın hanlar hamamlar
Tek çeşitle de doyar karnımız
İnsanlığımız yitip gitmesin ötelere
Mutluyduk biz
Bırakın beni öyleyse
Özüme döneyim ben artık
Özüme döneyim