Harlayıp gittiği sevda ateşi
Sönmedi yıllarca gelmedi peşi
Umutla bekledi doğan güneşi
Şavk eder diyerek belki bir ize
Meğerse yar olmuş kara gün bize

Bulurum zannetti o yarin eşi
Bir zaman avuttu bu ağu keşi
Sarayı köşk oldu gönül kreşi
Esmedi bağrında bir kez alize
Meğerse yar olmuş kara gün bize

Elini tutunca yaddan bir kişi
Döküldü ağzında kalmadı dişi
Kan dolu gözlerin inmedi şişi
Kahretti ömrünce sır dolu gize
Meğerse yar olmuş kara gün bize

Divane dolaştı dağ ile taşı
Sığmadı yerlere sevdalı başı
Zehroldu sofrada ekmeği aşı
Acıydı hayatlar bal iken size
Meğerse yar olmuş kara gün bize

Arayıp dururken gönle girişi
Zay oldu akıl da kırdı kirişi
Ahrete bıraktı yare erişi
Ne varsa hatırda koydu valize
Meğerse yar olmuş kara gün bize

Çağlar ABDAL’ım der garip bir kişi
Arz eder ahvali hal ve gidişi
Ar etti kendine başka bir işi
Divane dolaştı almadı vize
Meğerse yar olmuş kara gün bize


Mehmet Ali ÇAĞLAR
(Çağlar ABDAL)
Çorum / Eylül 2020