Yonca diz boyunu geçti.
Ağası hepsini biçti.
Gökler eteğini açtı.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Yük taşıyor palanı yok.
Semeri var kolanı yok.
Torbasında samanı yok
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Ağzında dişi kalmamış.
Her gün tek tük arpa yemiş.
Gölde sanki kuru kamış.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Sürdüler dağ, bayır, dere.
Yükü ağır batar yere.
Her gün batar kana tere.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Koronayı deldi geçti.
Yıllar uzun, geldi geçti.
Senede bir tas su içti.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Gözü güzel bir içimlik.
Kış uykusunda senelik.
Ambarla yapar yarenlik.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Arpa, buğday, melas, darı.
Ağanın doldu ambarı.
Zanneder ki etti karı.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Kapıya vuruldu kilit.
İki sopa dörtte pelit.
Dediler, alda başın, git.
Ölmez dedik KARAKAÇAN.

Sahibi kapıya attı.
Bir bilinmez yolu tuttu.
Eti yok, kemiği kurdu.
Boğdu bizim KARAKAÇAN.
11.08.2020 Muammer KARS