BU ŞU O

İnsanlık başka bir yöne,
ben başka.
Ben benden ayrılıp kendime gidiyorum.

Böylece ben,
benden uzaklaşırken,
tam da yok denilen,
kalmadı denilen insanlığa yaklaşıyorum.

Ben, “biz” diyorum;
insanlar ise “ben”.

İnsanlar kendine bakarken,
kimseyi görmüyor;
ben, onlarda Tanrı’yı görüyorum.

Ne garip:
İnsanlar kendine gitmek isterken özünden uzaklaşıyor,
Ben, kendimden uzaklaşırken özüme dönüyorum.

İnsanlar boşluğa bakarken kör,
Ben, çok net görüyorum.

Bu yüzden soruyorum:
Bu,
şu,
o nereye bakıyor?

Bunlar,
şunlar,
onlar nereye gidiyor?

Koca bir boşlukta sonsuzluk,
sonsuzlukta zerre ben;
ben-i Âdem,
ben-i Havva.

Aşkla yoğrulurken içi boşalıyor,
ben, sonsuzlukta boşluk dolduruyorum.

İnsanlar soluk soluğa kesilirken nefesi,
ben, derinden nefes alıyorum
ve kendimi;
bunda,
şunda,
onda buluyorum.

Ya sen?
Ya siz?
Ya onlar?
insanlık adına sevgi yokluyorum.

Ama ben,
bunlarda,
şunlarda,
onlarda neden insanı göremiyorum?

Ne zaman, nerede
ve nasıl kaybettiniz özünüzde var olan Tanrı’yı,
bir türlü anlamıyorum.

Efkan ÖTGÜN