Ah sevgili şair ahh. Nasıl bir ruh hâline soktu beni bu şiir öyle üstün körü bir iki cümleyle anlatamam herhalde. Elimizi, yüzümüzü hatta çoğu ruhumuzu dahi tutsak eden o harlı "yaşam kavgası" ve o kavgaya karşı korumaya, yüceltmeye en azından ayakta tutmaya çalıştığımız değerler. Bu uğurda hep kendimizden verdiğimiz değerler. Kendimi hele bir kadın yerine koyduğumda bildiğim tüm alfabe tüm diller iflas eder.

"Derin acılardan geçti yüreğim
Susuz denizlere döküldü sonra
Avuç avuç deniz tuzu yedirdim içimdeki kuşlara."

Üstte bahsettiğim o üzeri örtülü kavgadan şair kalemine düşen kahır birikintileri. "Susuz denizler"
oldukça iyi bir yer yapmış altı için ki ; suyu çekilen bir deniz geride tuz bırakır. Şair de onu avuç avuç sürmüş yüzüne...


"Mavilendi kederimdeki mendil oyaları
Kaderime örüldü ince ince sızıyla
Salt bir çocuk kalbiyle bakmıştım oysa dünyaya..."

"Yaşlı dünya" ve "çocuk gözü". Ve sanki bir kutsal kitap sözleri gibi muazzam bir tamlama. Umutlar beklentiler ve onların yediği "dünya tokadı" herhalde daha güzel anlatılamazdı.
"kıskanıldı" diye not ettim...



“Aşk nedir” dedi beynimdeki derviş
Karanlığımdaki berduşa,
Sükut sardı her yanı.
Berduş sordu dervişe
Sükut yaktı her yanı.
İkisinin cevabı da zihnimdeki muamma..."

Şiir cümlelerini düz yazı gibi okuyup anlam verebildiğinde şiire döndürürmüş insan beyni.

"berduş" ve "derviş" iki zıt kutuplu kisve. Tezatlığı anlatmak seçilmiş çok çok iyi cuk özne.
Derin bir aşk potası içinde eritmiş şair ikisini de ; çözememiş "muamma" demiş çıkan renge. Kırıklığın aşkla Harmanlı yenilgisi dil olmuş söze...



"Yarasını öpüyordu bir bebek sanki annesinin
Somurarak çekerken memesini ağzına
Düşündüm de aşk oydu belki de
Anadan oğula
Anadan kıza...
Ananın aşkı sual olunmazdı zaten
Etinden et kopartarak doğurduğuna..."


ve işte beni mest eden şiirden koparıp götüren bölüm. Ve destansı finali. Annelik giyinmiş her söz yumuşatır kadife duygulara boğar her yeri. Beklentisiz sevmenin "aşk" olduğu dahası aşkın nasıl bir duygu bundan daha güzel bir örneğe sığmazdı belki. ha şimdi eminim yazılanı istediği gibi okumaya alışmışlar bir bebeğin annesinin memesini somurarak çekmesini şehvet diye okurlar! ( bu gönderme uzaya bu arada)


ve geldik o cümleye:


"Etinden et kopartarak doğurduğuna..."*****

bir kere benden evvel; bilgi birikimim, donanımım okuduklarım der ki; şu cümleyi koy özel bir yere...


Şairin affına sığınıyorum ki şiirin tümünü yüklenmiş
fena edip bir cümle. hem soyut hem somut olarak literatüre keskin tutanaklara geçmeli. Ve bu cümleden sonra ne yazılsa - ki bütünüyle esalıydı şiir- benim şiirim bitti...


Sayın şairin hem kendisi hem de şiir adına gösterdiği muazzam ilerleme ve paylaştığı çizgi üzeri "kitaplık" üretimleri ve yoran düşündüren düşün izleri için hem kendi adıma hem edebiyat ve şiir adına teşekkür ederim...



hürmetli saygılar esaslı şiire/şaire

Derviş ile berduş
ne ince, ne derin, ne uzun bir yolculuktu
içimde tüm yollar kelimelerin adımlarıyla şiire koştu durdu
sanki bir şeylerini yitirmiş bir çocuğun arayışı
sanki varılmış şeylerin kaybedilme korkusu
damarlarda süzülüp geçti sıcak bir kan gibi...


şiirin sesi,
ahengi ve baştan sona bütünlüğü koruyan üslubu ile ruhumuzu doyurdu


şiire
ve şairine teşekkür
ve hürmetle