tarihin hafızasına emanet ettim seni leyli
muhacir kırlangıçlara
bir denizin öfkesinin bağıl oluşuna
seni kuralsızlığıma emanet ettim leyli
riayet ederken en evrensel kurallara

“kimimiz göçebe kimimiz mukim
sevdamızı fısıldayan kim
dağlara taşlara
ovalara obalara
bacılara kardaşlara ”

dağılmış bir tesbih gibiyiz leyli
eklenmek için başka boncuk tanelerine
gözümüzde büyüttüğümüz mesafeler memleket yolu şimdi
hani dersler biterdi,işlerimiz bitmezdi

belirsiz bir utangaçlıkla koşardık ya otobüs garlarına
yerimize oturup olanca nezaketimizle
tekrar geri dönmenin planlarını yapardık

uzun lafın kısası
anne yüzü gibiydi gidişimiz leyli

şimdi kalabalıklar ortasında yalnızız
yalnızlığımızda mesut


aynalar hiç dostumuz olamamış leyli
bugün aynalarda kırılan maskelerin zilali
üstümüzde sevdamızın olağan melali
vehmimizde zamansız bir ferahlığın hayali

hep aydın kal leyli
ağlamıyorum
sen de ağlama emi..

Farzimuhal