Kerrat cetveli güzeldir, ezberletirsen.
Ezberlersen de güzeldir.
Günler güzelse — güzeldi, ah…
Güzelse gülümser çehresi maviliklerin.

Mavi önlük,
daha eski... siyah.
Beyaz kolalı yaka, dantel, kumaş, naylon.
Sokaklarda kaçak gamzeleriyle ablalar —
ah.

Yine bir kuzgun manifest,
yine bir izolasyon,
yine bir karanfil.

Canımızın acıdığı günden beridir,
sayarsın on
-falan yıl —
saymazsın, yok.
Avluda yakamoz tüketir gamzesi kaçak ablalar.

Kerrat cetvelini ezberleyen,
ezberleten,
bir yurdun koridorlarında geceleyen,
sevgi heceleyen...

-“Cliché.”
-“Ama gerçek.”

Ablalar,

avluda zaman diye kabulnazar tüketir.

Yoku aramanın iştahıyla aynasız,
Varı unutmanın küstahlığıyla pervasız,
pseudo muhafazakar kodamanları âhir zamanın

Görür mü sevginin un ufak edişini
Görür mü sevginin un ufak edilişini
Görür mü sevgilinin un ufak edilişini

Canımızın acıdığı günden beridir,
kalbimiz bir kabulnazar.
Derdimiz hiçbir yerde yayınlanmış parşömen.
Canımızın acıdığı bellidir.

Bu çığlık, hep aydın kalasın içindir.