Uykudan uyandım bir şiir yazmak istedim
Yazamadım
Bir roman yazmak istedim yazamadım
Bir hikaye yazmak istedim yazamadım
Bir destan yazmak istedim yazamadım

Yataktan kalktım kapıya yürüdüm kapıyı açmak istedim kapı konuşuyordu pencereyi açtım dışarı baktım ay konuşuyordu
Kapadım pencereyi duvara sırtımı yasladım duvar benden uzak dur dedi
Kendimi dışarı atim
Gün yeni doğmuştu gün susuyordu Bahçeye yürüdüm ağaçlar kocaman kocaman elmalar büyümüş bir ton ağırlığında sanki
Portakllar elmadan büyük armutlar
portakaldan ayva armuttan büyük sebzelerin meyvelerden bir farkı yok hepsi kocaman
Komşuya gittim herkez bana benziyor yüz yıl önce vefat edendenler aramızda
Hepimiz birbirimize benziyoruz kendimi diğer insanlardan ayrıt edemiyorum
Yemek içmek bir tane hap tan ibaret acıkmıyoruz susamıyoruz uyuyamiyoruz konuşmuyor hep susuyoruz
Hayvanlar bile konuşuyor midem bulanıyor kusuyorum küsmugum deniz oluveriyor çor çöp dolu bir deniz ve deniz haykırıyor biz insanlara yeter artık kirlettiniz her şeyi her şey her yer pislik içinde
Ağaçları kestiniz ormanları yaktınız
Dağları yıktınız gölleri ırmakları kurutunuz diyor deniz
İlkin çıldırdıgımı zanettim sonra anladım kı çıldırmamışım
Ve keşke çıldırmış olsam diyorum
Nereye kadar bu böyle devam edecek bilmiyorum allah sonumuzu hayr eylesin