Ölümüne Sevenler
22.1.2026 01:33

.Züleyha
Karanlık ve kör bir kuyudayım,
Her yanım kir, her yanım çamur.
Yara bere içindeyim,
Çırpındıkça daha fazla batmaktayım,
Züleyha.
Umudumu yitirmedim, direncimi kaybetmedim;
Tırnaklarımla kazıyorum
O kör karanlık kuyunun duvarlarını.
Kazıdıkça tırnaklarım al kanlara boyanıyor,
Züleyha.
O kanayan tırnaklarım değilmiş meğer,
Karanlıkta kalan yüreğimin derinliğiymiş.
Beni o kör kuyuya atan da
Yusuf’un kardeşleri değil de
O saraylar sultanı Züleyha’nın dudaklarından
Dökülen eşsiz ezgisiymiş,
Züleyha.
Umudum tükenmiyor, sıkılıyorum yalnızca;
Dökülen tırnaklarımla o kör kuyunun
Geçit vermez duvarlarını tekrar kazmaya başlıyorum, aylar geçiyor.
Yorgun ve bitkin düşüp kendimden geçiyorum,
Züleyha.
Duvarları delen bir ışık dokunuyor gözlerime,
Özgürlüğüme kavuştum diye seviniyorum.
Gözlerimi açıyorum; meğerse
Duvarlardan süzülen ışık özgürlüğüm değil, hayalinmiş,
Züleyha.
O kör kuyunun korkunç karanlığında
Hayalin ve özgürlüğüm ile kayboluyorum.
Yeniden o duvarların zalim çatlağında
Yine yapayalnız kalıp üşüyorum
Ve inim inim inliyorum sessizce;
Kendi kendime sayıklıyorum seni:
“Gel bu sızlayan yüreğimi sıkı sıkı sar,
Yalnızlıktan üşüyen bedenimi kurtar,”
Züleyha.
O kör kuyunun karanlık dehlizlerinde
Yuvalayan güvercinler özgürlüğe uçarken,
Misketten büyük bir taş düşürüyorlar kafama
İstemeyerek...
Kafamdan al kanlar süzülüyor alnıma,
Alnımdan yanaklarıma dökülüyor;
Sakallarım kan kırmızıya boyanıyor,
Müthiş bir acı hissediyorum yüreğimde.
Yusuf olmadığımı biliyorum, biliyorum.
Sabırla, inatla ve dökülen tırnaklarımla
O kör karanlığı parçalamaya çalışıyorum.
Karanlık tükenmek bilmiyen
Bir sonsuzluk oluyor saniye saniye eriyorum
Aylar sonra yüzükoyun çamura düşüyorum,
Nefesim tükeniyor, yapayalnız ölüyorum,
Züleyha. Ölüyorum

Gaziemir İzmir
Mehmet Salih Demirsoy
,22,01,2026