![]() EĞRİ BÜĞRÜ BİR ŞİİR
Yazmayı yeni öğrenen bir çocuk gibi
Kırk sayfaya ismini yazdırdı kader Ne zormuş ters elle yazması meğer ! Harflerin hiçbiri Bildiğim şeklinde değil Ne soldan dolandırabiliyorum Ne de sağda dönüyor Mürekkepteki meyil... Herşeyi en baştan öğreniyorum ben Elimde bir abaküs Saymaya başlıyorum yeniden Bir’den başlayıp Son veriyorum Dilimin kemiği “On” derken Yetmiyor Kerat cetvelinde ismin çıkıyor Yüreğim kere yediden... Biliyor musun ? Ali topu kaçırdı Ayşe de gitti Bir çöp adamın Tutup ellerinden. Oya’nın da ipi koptu üstelik En incelmeyen yerinden... Kaç yıl öncesi anımsamıyorum ! Kaç çocukluğun sonrasına tekabül Kaç büyümemiş kelam Kaleme kurban verilirken Kaç yürek mahşerinden Kaç kelime ölmüştü Bir kaç cellad idamımı tekmelerken... Çocukluğum öldü sanıyordum Gömmüştüm halbuki Bir kozanın en karanlık yerine Üstünde bir-iki kürek imge Ve bir kaç dua eşliğinde... Şimdi görüyorum da Ölmemiş ! Bu yüzden eğri büğrülüğü bu şiirin, Ve bu yüzdendir belki de Çocuk masumluğu gözlerimin... Kırk sayfaya yazdırdı kader Harf harf ezber ettirdi ismini! Üç beş’ten Onbeş eder dedi öğretmen Geçmişinin tümden gelimi... Tümlüğümle çarpıp hayatı Çıkardım hiç’ten kimsesizliği Geçmişe böldüğümde yüreğimi Gözüme ilişti ellerimdeki kir ! Bir çocuğum şimdi düşlerinde Eğri büğrülüğüm bu yüzdendir... /...Okuyamayabilirsin ; Sol elle yazıldı bu şiir.../ |