Katran karası gecede,
Yanmak değil miydi...

Hey benim boyuna posuna,
heybetine
aşık olduğum...
Ciğerimi parçalayan adamım!

Hey benim kalbi altın gibi,
yüreği mercan adamım!

O kadife sesinle nasıl büyüledin beni,
beni kendine bağladın,
çıkmaz sokağa saldın!

Çıkmazlardayım artık.
Ben benlikten çıktı gerçi, orada da kalamam!
Kendimi de bilemem,
Bilemez oldum sağımı solumu,
gidemez oldum!

Sakın ha!
Git deme bana!

Gitsem;
Gönlüm razı gelir mi ki sensiz...
onu da denedim çünkü,
yapamadım!

Öyle ya;
Bile bile girdim ben bu uçsuz bucaksız yola.
Artık salıverdim kollarına bu amansız,
Hazin sevdayı.

Yarını olmadığını bile bile...
Geçivermiş zaman... öyle ya!
Belki... belki bir gün vuslat bizi de bulacaktı.
Ya ben gelecektim sana, yada sen bana - o kırmızı arabanla!

Götür beni iyi ki var olanım, gönlü yaralım,
Canına merhem olayım, endamına sarılayım,
Koynunda uyuyayım... dağlarda kavuşalım!
Sessizce sevişelim...

Dudaklarım;
Dudaklarında gezinsin dursun ama, sessiz olalım...

Öyle ya!
Yasaktır bizim gibi sevdalar,
kimsecikler
birbirimize alev alev yandığımızı anlayamazlar... Yıllardır!

Offffff dedim içimden!
Asıl Sevda dedikleri beklerken yanmak değil miydi? ...