bir karanlığın kara lekesi dudaklarımda
bir kazanın ölü gözlerinde akıyor yaşları yalnızlığımın
yasak aşkların yılgın adım seslerinde suskun şiirler
öykülerimin sözleri yitik dilden düşmeyince

gönderilmemiş onlarca ve hatta yüzlerce mektubun
yaşlı çığlıklarına sağır bekleyişlerinde
bir martı daha düşer denize
yorgun
ve ölü

ellerim neden böyle soğuk anne
neden titriyor bedenim böyle

usturuplu yalanlardan kopup gelen sahte bir mutluluğa vurgun
kırılgan yüreklerin sakınılmamış oklarında tütüyor yangın
yüzümdeki gülüşlerde gezinen bu acı da ne

baba!
unuttuğum sesinden içime sinen cesaret nerede

tek başına uyanılan sabahların sahipsizliğini
üzerime örtüyor hayat
oysa ki
kendimden geçeli öyle çok oldu ki
sen vurunca ölmemem bundan işte

haberin yok mu sevgili
ben öleli beri
açmıyor çiçekler
balkonumdaki saksıların
kurumuş toprakları üzerinde

kim vurdu yağmurları
kim kırdı dallarını düşlerimi bağladığım ağacın

şimdi ben
kimin için ağlayacağım
aşk beni
binlerce kere
öldürmüşken

kime
niye

bir kelebeğin
bir günlük izdüşümü
var yüreğimde

atilla güler