sen benim mangal yüreklimdin biliyor musun
ıssızlığımda kırlangıç misali sığındığım
ve yandığım kavrum kavrum,
hey yavrum hey dediğim
kör kuyularda sabırla beklediğim
kimsesiz mağaralarda ışıksız kaldığım
ve çöllerde yalınayak dolaştığım
dayanma gücüm belki de
aklımın muvazenesi, kalbimin avazesi
göğümün en parlak avizesi
ömrümün silinmez yazgısı
dağın başı karlıdır bugün biliyor musun
yârin başı bağlıdır, aşkın ateşi pek de harlıdır
ve gözüm her daim yaşlıdır
bilmem kaderim neden böyle kederlidir
kederim neden bu denli katmerlidir
sen benim mangal yüreklimdin
baktığında yıldızlar düşüren gökten
çiçekler bitiren yerden,
yeller estiren başımda
avareliğimdin, serkeşliğim
ne de gamlıdır yüreğim şimdi
ne de dumanlıdır gözlerim
bir çay içsem en koyusundan
bir kurşun yesem kalbimden
zehir olsa bana gözlerin kırpmadan baksam
zıkkım olsa bana sözlerin açsam kulaklarımı
sen benim mangal yüreklimdin biliyor musun
yanında huzur bulduğum
mutlu olduğum, çoğaldığım
toplandığım, mağrurlandığım
bir bayrak gibi kalbinin gönderine çekildiğim
gölgesinde yer bulduğum güven de hissettiğim
şimdi anlamı yok hiçbir şeyin
düşen yaprağın, kuruyan dalın
eriyen karın her yanım güz içinde
sevincim mutluluğum göç içinde
sen benim mangal yüreklimdin
kırılmayan dökülmeyen yanımdın