belki lazım olur diye ateşi dondurucuya atmak gibi bizimkisi

ya da aynı ateşin yanına barut koyup
sabrı, sabır ile öğretmek


suyun hikayesi taşa oyulur muhakkak
rüzgarı sorma


bazen toz alır estiği yerden
bazen dağılır
parçalı bulutlarla


aşk yaşatır
ayrılık söyletir
yalnızlık
her ikisine kulak veren dinleyicidir


şiir kadehe benzer burada
şarap mürekkebe


her dizeden bir yudum çekip
sızar kendi kendine..


biliyorum bütün bunlar zamanla değişecek
donmuş bir ateşi maşayla tutacağız
ve bunu yaparken ellerimiz yanacak


sanma ki barutun icadından sonra
ateşe rakip çıkacak


artık keşkelerle kuracağız şiir denen köprüyü
pişmanlık yürüyecek üstünden dizelerce
kiminin altı çizili
kimi italik
kimi mecazen
kimi mecalsizce


geceler uyku tulumu giydirecek gözlere biliyorum
eller günahsız’ diyecek şarkı
kolların seni
güz sarıyı saracak


sonra kış gelecek
daha sonra kuş


belki lazım olur diye sakladığın kanadını arayacaksın göğüs kafesimde
dalların bahar
gülüşün tünek


umuda kestiğin söz
tutacak belki

ya da iklim değişip aşkdeniz olacak

hadi,

gözlerime açacaksa ektiğim güller
diler yaz olsun mevsim
diler güz

gülümse,

solabildiğince..