PESİMİST

Son günlerimi yaşıyorum.
Belki de bu yüzden
korkularımla yüzleşmek istemiyorum.
“İyiyim,” diyor,
kendimi böyle teselli ediyorum.
Meğer ne çok şeyi ihmal etmişim geçmişte.

Mesela;
kendimi,
sevdiklerimi,
sevenlerimi,
yüreğimi,
sağlığımı.

Pişmanlıklarım,
isteyip yapamadıklarım da var.
Şimdi,
bir film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden.
“Heyhat,” diyorum içim burkularak.

Gençliğimde yapmam gerekenleri,
geç kalınmışlıkları fark ediyor;
belki son bir umut,
son şans diyor,
doğrulmak istiyorum.

Siyatik romatizma ağrısı,
sızısı dinmeyen dizlerimi umursamıyorum.
Kalkıp da koşmak istiyorum.

Sonra fark ediyorum;
gençlikteki hızımla bugünkü hızım aynı değil.
Ne yazık ki çok geç kalmışım.
Bu yüzden,
ömrümden geçip giden zamanı,
yani varsa yaşanacak anları,
telaşla yakalamaya çalışıyorum.

Umut ya;
belki bir yerinden kavrarım yaşamı.
Sonuçsuz çabalarımdır bunlar, biliyorum.

Yanlış anlaşılmasın;
pesimist değilim desem bile,
aslında biraz pesimistlik de var.

Öyle ki;
“Bana layık değil,
bana göre değil,
ben böyle bir güzelliğe layık değilim,
bu mutluluğu hak etmiyorum,” diyerek
gerçek hak ettiklerimden uzak duruyorum.

Geçip giden onca zamana hayıflanıyor,
pişmanlıklar yaşıyorum.

Pesimist değilim ama eskiden olduğu gibi koşamıyorum.

Hepsi bu.

Efkan ÖTGÜN