OKYANUS GÖZLÜ DÜŞ
Sular çekilmiş okyanus gözleri günü batırmış avuçlarında solan yüreğimin yaralarını sarmaya merhemin yetmiyor.
Ne kadar yamalasam dikiş tutmuyor
Kabuklanıyor ara ara şiddetli girdabında kanıyor anaforlar taşıyor
Derinliğindeki uçuruma yuvarlanan gözlerin şehla bakıyor...
Çocukluğumuz aklıma geliyor...
An/sızın canım yanıyor...
Hayaline dalıyorum nasıl güzel anlatırdın
Şimdi çıt çıkmıyor...
Dili lal gözü boş
Sanki düşünü düşürüvermiş
Camdaki aksi silinmiş
Gölgesiz beden
Yemeği önüne koymazsam açıktım demez canı gitmiş kendi kalmış bir cüssesi var başkada bir şeyi yok enkaz...
İşte ben enkaz altında kalan afetzede
Nefesim kesiliyor canım ellerimden kayıp gidiyor tutamıyorum...
Saramıyorum...
Arada canım diyorum cevap yok
Yanına gidiyorum yanağından buse alıyorum tepkisiz çoçuk gibi hatta bebek
Neydi onu bu hale getiren...
İzliyorum düşünüyorum bulmaca gibi çözmeye çalışıyorum...
İpin uçunu bile bulamıyorum
Özlüyorum eskisi gibi belimden sarılıp boynuma öpücükler konduran ilham perimi...
Ama sadece özlüyorum elimden bir şey gelmedi
Gelmiyor...
Keşke diyorum keşke gitmesine izin vermeseydim...
Ama gitti enkazı çıktı girdabından
Şimdi elimde düşlere sarılmış kundaklanmış çocuk;kefensiz tabutsuz sevdam...
Umudu hangi limanda kaybettiğimi bilsem borç alıcam...
Bilmiyorum
Kapana kısılmış dönüp duruyorum
Hamster gibi...
Bir gün
Mutlaka
Dönecek
Benim sevdam
Düşlerin İçinde filizlenip
baharlarla
Bulacak beni
Beni
Beni...
SİBEL KARAGÖZ