Şiir, zamanın akışını ve insanın içindeki yorgunluğu çok özgün imgelerle anlatıyor. Özellikle “Pazar mı tesi mi, / Salı mı çarşaf mı” dizeleri, günlerin birbirine karıştığı, rutinin anlamını yitirdiği bir ruh hâlini başarıyla yansıtıyor. Şair, zamanı artık takvimle değil, içindeki yorgunluk ve demle ölçüyor.

“Takvim yaprakları sonbahar, / bir bir dökülüyor, / kırlaşmış saçlarım gibi ellerim de” bölümü ise yaş almanın, tükenişin ve geçip giden ömrün hüzünlü bir metaforuna dönüşüyor. Ellerin bile kırlaşması, yalnızca bedensel değil, ruhsal bir eskimeyi de hissettiriyor.

Şiirin merkezindeki “dem”, çok katmanlı bir simge olarak öne çıkıyor. Bir yandan kaçak çayın koyuluğunu ve acı tadını çağrıştırırken, diğer yandan insanın içinde ağır ağır biriken özlemleri, kederi ve yaşanmışlığı temsil ediyor. “İnce belli bardak gibi, / cam kesiği” benzetmesi ise demin hem sıcak ve tanıdık hem de can yakıcı bir yanı olduğunu düşündürüyor.

Finaldeki “takvimsiz bir çamaşır sepeti gibi verdim…” dizesi, hayatın birikmiş yorgunluklarını, ertelenmiş günleri ve düzensizce üst üste yığılmış anıları çağrıştıran son derece çarpıcı bir kapanış. Şair, zamanı düzenleyen bütün ölçüleri bir kenara bırakıp kendini “dem”e, yani içindeki birikmiş duygu hâline teslim ediyor.

Sibel Karagöz, bu şiirde gündelik hayatın sıradan nesnelerini ve sözcüklerini derin bir varoluş duygusuna dönüştürmeyi başarmış. “DEM”, insanın zamanla, yaşlanmayla ve içindeki sessiz birikimlerle hesaplaşmasını modern ve özgün bir dille anlatan, etkisi okunduktan sonra da uzun süre süren bir şiir. Tebrik ederim hocam...