kayınları yardı gitti bir nehir
hani yassı bir taş gibi önce sekip
sonra boğulan çocuklarla bilinir
o nehre dikkat edin
maviye saplanmış bir yeşildir
karsuları bezemiş debisinde mevsimi aşındıran
yosun arsızı, sazan döşeği soğuk uykular
bir lahza kaparsın gözünü
bakarsın, bin yıl geçmiş aradan


oraya bir soluk otursan avcuna bir şiir oturur
ilham diyemem çarmıh izi daha çok
ilhan’a paris’te musallat olan neyse odur
yanar ellerin yazmasan
gitmediğin memleketlerin hayali kadınları
sızar, kan tadı ağzında kırmızı bir inziva
sağıra sessizliği ihsan eder gibi yahut
akışkan ve sarhoş ve tanrısal
kulağına vahiyler fısıldayan
kadehler dolusu İsa.


sevmediğin bir kadın gibi akar o nehir
hani defasız sevişmelere önce ilenip
sonra yıkanan çarşaflarla bilinir
o nehri şimdi boşverin
saçları çöl akşamüstü
bütün gün ölüsü saçları, bir kadın deyiverin
ben diyemedim, ezdi dilimi kahhar
an olur açarsın gözünü
nehirdir, akar...




emreyılmaz/2019